شاه بخشیده بود ولی...

آقا ما یه روز شنبه، رژه - این امر حیاتی در کار ناجا - رو به خوبی اجرا نکردیم! البته اغلب، همین کارو میکردیم و اون آقایی که رژه رو می دید، درسته که تشویق نمیکرد و گروهان رو مفتخر به دریافت "خیلی خوب" نمیفرمودند ولی تنبیه هم نداشتیم؛ تا اینکه یکی از زیردستان همون آقا که اون روز خاص، رژه ما رو دیده بود، به قول خودش از رژه ما شرمش اومده بود!- البته ایشون مثل اینکه تا حالا همش صبحگاهها رو دودر مینمودند والا زودتر از اینها شرمشون میگرفت! - به همین خاطر دستور فرمودند که زین پس به جای واژه غریب و نامانوس "صبحگاه، فقط شنبه ها" بگوییم "همه روزه صبحگاه"! حالا هی بگید که مطلب قبلی (هر دم از این باغ بری می رسد)رو با غرض و مرض نوشتی! تا بوده همین بوده ...

هر دم از این باغ بری می رسد

وقتی تیتر مطلب این شکلی باشه معلومه که حتما مطلب راجع به ناجاست. این چند وقتی که من دارم خدمت خالصانه در ناجا انجام میدم، یه موضوع کاملا مشهوده و میشه به صورت یک قانون کلی در ناجا مطرحش کرد: "تمام قوانین جدیدی که در ناجا تصویب میشه هدفشون محدود کردن وبستن دست و پای پرسنله". علی الخصوص در مورد سربازان وظیفه، این قانون قطعیت داره.
چندتا مثال بزنم که بدونید خالی بندی نیست:
- تغییر لباس کارکنان وظیفه از لباس شخصی به لباس نظامی د ر تمام طول روز! اوه اوه اوه! پوشیدن پوتین تو تابستون که فاجعه است
- لغو مرخصی ساعتی هفتگی. هفته ا ی 2 ساعت دیگه چیه که لغوش کنی! البته چون این مورد برخلاف آیین نامه بود، نتونستن جاودانه اش کنند.
- انتقال تعداد بیشمار از کارکنان به سیستان و بلوچستان. میگن اونقدر نیروی اضافی فرستادن که پادگانها و قرارگاهها از پذیرش اونها خودداری کردن! آرامش ماههای گذشته منطقه جنوب شرقی کشور هم به همین علته دیگه!! فقط یه چند تا جنایت هولناک که اونا هم چیزی نیستن؛ حالا درسته که ناجا نتونسته در این مورد هیچ ...ی بکنه ولی ما دعا میکنیم عوامل این جنایات، خودشون زودتر برن زیر ماشین و بمیرن!!
.
.
.
- این آخری هم که دیگه اعصابم رو ریخت به هم، اینکه موبایل با خودتون نیارید! من نمیدونم چه اطلاعات مهمی دست ماست که نباید موبایل با خودمون بیاریم. آقا اصلا من یه جاسوس! مگه خدای نکرده، اون حیوان معلوم الحال مغزم رو گاز گرفته که بیام داخل ستاد ناجا از طریق موبایل اطلاعات مخابره کنم.

با تمام این اوصاف، جالبتر از این قانون، اینه که هیچکس اعتراضی نمی کنه و هیچکس هم حاضر نیست از ناجا دل بکنه (البته به جز سربازها). زیاد هم برای یافتن علت این مسئله به سلولهای خاکستریتون فشار نیارید، من بهتون میگم. علتش اینه که ناجا به دو قشر تقسیم میشه یا انقدر پستت بالاست که بخور بخور به راهه و البته هیچکدوم از قوانین فوق الذکر هم شامل حالت نمیشه (به همه توهین نشه البته، چون آدم خوب هم توشون هست ولی انگشت شمار). یا اینکه انقدر مستضعفی که اگه جیکت دربیاد نونت رو آجر میکنن و خونواده ات از گشنگی تلف میشن.
قابل ذکره که یه شایعاتی سینه به سینه گشته و اومده رسیده به ما که میگن در زمان فرمانده قبلی ناجا - م.ب.ق. - اوضاع خیلی بهتر بوده! راست و دروغش پای اونایی که میگن.

یک نفس راحت

یه کم تامل کنید و به این سوال جواب بدید.
مدتها برای اتفاق خاصی انتظار می کشید یعنی جزو آرزوهای دیرینه تونه، وقتی اون اتفاق حادث می شه چه عکس الملی دارید؟
من فکر می کنم هیچوقت عکس العملمون در حد و اندازه های انتظاری که میکشیدیم نیست! یعنی دقیقا از لحظه ای که اتفاق می افته، برامون دیگه بی اهمیت میشه و شروع می کنیم به چیزای دیگه گیر دادن. مثلا این که حالا که اینجوری شده، چی میشد اگه اونجوری هم میشد؟!!
یه مثال فوتبالی براتون بزنم؟ چند وقته که همه منتظر بودیم که علی دایی از تیم ملی بره کنار؟ و حالا که دعوت نشده، تقریبا همه مون یادمون رفته که چه زجری میکشیدیم از دستش!
نمیگم حالا از شادی این اتفاق پاشیم برقصیم ولی میشه اینجور مواقع لااقل یه نفس راحت کشید! جالبه که خیلی ها تازه یادشون افتاده که از علی دایی باید حمایت کنن!! یعنی اصلا تو سختی بزرگ شدن و نفس راحت بهشون نیومده

جسته گریخته

قول داده بودم در مورد آماده باش بنویسم ولی چون قسمت نشد بریم آماده باش دیگه دوستان از خوندن یه سری اتفاقات خنده دار محروم شدند! یه چیزای جسته گریخته دارم که میگم براتون:
- اول بگم که اینا نمی دونم از کجا اومدند و من که تا حالا تو ناجا ندیدمشون! معلوم نیست کجا هستن که در چنین روزهایی آفتابی می شن!نکنه این خانومهایی که هر روز در چادرپیچیده میان و میرن همینان؟
- در مورد باخت ایران به مکزیک که اصلا حرفی ندارم ):
- در مسابقه دوستانه ای که برای پیش بینی مسابقات جام جهانی برگزار کردیم، همچنان باید دستم رو بزنم زیر چونه ام و منتظر باشم ببینم کی پیش بینی یاد میگیرم (اصلا منظورم شانس نیستا!!)
- خرداد ماه به این گرمی، خدا مرداد ماه رو بخیر کنه! چون هر روز بین راه محل خدمت تا محل کار تو لباس برزنتی ناجا دم می کشم.

زهی خیال باطل

میگما شده مدتها منتظر یه چیزی باشید و کلی براش برنامه ریزی کنید؟
حالا بعد از این همه شوق و ذوق، شده که یه دفه یه اتفاق غیر منتظره بیفته و همه چی خراب بشه؟
من که همین چند روز پیش یکیش برام رخ داد
کلی بازی های تیم ملی رو تعقیب کن، حرص وجوش بخور که تیم ملی به زور بره جام جهانی، یه سال اخبار جام جهانی، قرعه کشی مسابقات، اسامی دعوت شدگان به تیم ملی و غیره رو دنبال کن، آخرش چی؟ یکی دو روز قبل از بازیهای جام جهانی یه خبر دست اول مثل ماهی تابه می خوره تو صورتت!! اونم اینکه بروبچ نیروی انتظامی باید روز بازیهای ایران آماده باش باشند! یعنی اینکه همه اون چند سال انتظار کشک! باید موقع بازی تو یه دخمه بشینی تا بازی تموم بشه بعد باتوم بدست بیای خیابون وایسی ببینی مردم چه جوری دارن می رقصن - چون اصولا ماموران نیروی انتظامی در این جور موارد هیچ غلطی نمی تونن بکنن - بعدشم ساعت 3 نصفه شب راه بیفتی بری خونه تا بازی بعدی همین آش و همین کاسه
البته جای بسی امیدواری و تشکر داره، چون میگن در یه قسمتی از دستور آماده باش اومده که پرسنل باید بازی رو حتما ببینن و بعد برن سر پست! من که شک دارم به سربازا جایی برای تماشای فوتبال اختصاص بدن
شما هم جای این سربازای بیچاره بودید حتما آرزو می کردید ایران همه بازیها رو ببازه تا نیازی به متر کردن خیابونا بعد از مسابقه نباشه
در مورد اتفاقاتی که در این آماده باشها میفته حتما می نویسم چون باید خیلی مضحک و خنده دار باشه

آقای پلیس

چند روز پیش داشتم از خیابون ولیعصر رد می شدم که دیدم یه ماشینه می خواد به طور بسیار ناشیانه دور بزنه و چند تا ماشین رو که از روبرو میومدن منتظر نگه داشته بود
همینجوریش کم ترافیک داریم، امثال این راننده های هنرمند هم دیگه قوز بالا قوزند
در همین لحظه یه آقای خیلی قد بلندی اومد محکم کوبید رو کاپوت اون ماشینه و به زور و با یک لحن تحکم آمیز فرستادش عقب و راه رو برای ماشینای مسیر مستقیم باز کرد و بعد، چند ثانیه اون لاین رو بست تا ماشینای اینور بتونند دور بزنند و به همین راحتی گره رو باز کرد! جالب اینکه دو قدم اونورتر یه پلیس وایساده بود - که من اصلا تا اون لحظه متوجهش نشده بودم - ، این آقای قدبلند قصه ما رفت یه چند تا حرف محبت آمیز نثار آقای پلیس کرد و لپ کلام اینکه گفت که "پس تو چه غلطی می کنی اینجا؟" جالب تر اینکه پلیسه همینجور وایساد نگاهش کرد وهیچی نگفت! تعجب نکنید این آقای قدبلند قصه ما یه دیوونه بود!!! شوخی نمی کنم، واقعا یه دیوونه بود
حالا خودتون راجع به اینکه پلیس مملکت ما از لحاظ حسن انجام وظیفه در چه سطحی قرار داره تامل بفرمایید

اندر باب جام جهانی

اخبار جام جهانی: چشم فوتبالدوستان روشن! بالاخره صدا و سیمای ایران هم حق پخش بازیهای جام جهانی رو خریداری کرد

نکته: 90% بازیها از شبکه 3 و 10% از شبکه های 1 و 2 پخش خواهد شد

نقد: من نمی دونم چه اصراریه که مسابقات از شبکه های یک و دو هم پخش بشه! اگه ما نخوایم صدای امثال آقای عباسقلی رو بشنویم باید کیو ببینیم؟
هنوز صدای اوون گزارشگر مملو از اطلاعات که 'دیوید بکام' رو 'دیوید رابرت بکام' و 'مایکل اوون' رو 'مایکل جیمز اوون' خطاب می کرد، تو گوشم داره زنگ می زنه!! اون هم توبازی بزرگی مثل بازی آرژانتین انگلیس
حالا خدا بخیر کنه فینال رو که باید صدای فلان گزارشگر معلوم الحال رو تحمل کنیم! اصلا منظورم آقای ورزش و مردم نیستا

سخن نا مربوط: آقای برانکو! حالا هی من خویشتنداری می کنم و چیزی نمی گم تو هم پررو نشو دیگه! چه کنم که بحث تیم ملیه و نمی شه فعلا رنگی صحبت کرد، انشا الله بعد جام جهانی یه پوستی ازت بکنم که خودت لذت ببری!! تازه سر کوچه مون هم که میشینی، میام یه دست کتک مفصل با بروبچ بهت میزنیما!! ببین کی بهت گفتم

خیر رسونی

شده تا حالا کسی بهتون خیر برسونه؟
همتون یه چند نفر به ذهنتون می رسه! درست می گم؟
یه کم دقت کنید ببینید کیا هستند که در نگاه اول باید تو این لیست می بودند ولی هرچی زور می زنید می بینید نه! همچین خیری ازشون ندید تا حالا! به نظر شما با اینجور دوستان باید چی کار کرد؟ ها؟
بعضی از دوستاتون هم هستند که اصلا روشون حساب نمی کنید ولی همواره بهتون خیر رسوندند! پس بجنبید، بیکار نشینید! این دوستاتون رو تو رنکینگ بیارید بالاتر از اوووون دوستاتون! قابل توجه بعضی ها

یک بیت شعر من درآوردی در این زمینه

ای که دستت می رسد خیری رسان      از تو بی خیرتر ندیدم در جهان

خوووووب بید؟

عجب چیزه واجبیه این سربازی

چند روز پیش داشتم یه حساب سر انگشتی با خودم می کردم و به یه نتایجی هم رسیدم! شما هم بدونید بد نیست
اینجایی که من خدمت میکنم 30-40 تا سرباز داره
به جرات بگم که لا اقل 25 تاشون بیکارند
چندتا از این سربازایی که کار می کنند در بخش امور وظیفه ها فعالیت می کنند، یه چیزی حدود 5 نفر می شن
لااقل 10 تا پرسنل کادر هم داریم که کارشون همینه یعنی ساماندهی امور سربازان مانند کارگزینی وظیفه
تازه خیلی از این کادریها هستند که 10-20 درصد از وقتشون رو صرف سربازها می کنن
اگه یه جمع و تفریق ساده بکنید شما هم مثل من متوجه می شید که چقدر به وجود سربازها احتیاجه تو این مملکت

آغازنامه

ورود خودم رو به عالم وبلاگیون به دوستان تبریک میگم